Maria Skłodowska-Curie, ur. 1867 w Warszawie, zm. 1934 w Sancellemoz (Francja)

Absolwentka Sorbony (Uniwersytetu Paryskiego), od 1906 r. wykładowca i profesor fizyki tej uczelni. W 1898 r. w lipcu przy udziale swego męża, Piotra Curie, drogą frakcjonowanej krystalizacji blendy smolistej (odpadu rudy uranowej) otrzymała frakcję zawierającą zwiększoną ilość pierwszego pierwiastka promieniotwórczego nazwanego przez nich polonem, a w grudniu tegoż roku otrzymała chlorek innego, silniej promieniującego pierwiastka nazwanego radem, jako znaczącą domieszkę wydzielonego z blendy chlorku baru. Małżonkowie Curie otrzymali w 1903 roku Nagrodę Nobla z fizyki. W 1902 roku wydzielili czysty chlorek radu. Za wyodrębnienie czystego chlorku radu Marii Skłodowskiej-Curie przyznano w 1911 r. drugą Nagrodę Nobla, tym razem z chemii. Maria Skłodowska-Curie rozwinęła naukę o promieniotwórczości i przyczyniła się do powstania Instytutów Radowych w Paryżu (1914) i w Warszawie (1932), którymi kierowała. Była jedną z założycieli Polskiego Towarzystwa Chemicznego w 1919 roku oraz członkiem honorowym PTChem od 1924 roku. W 1995 roku prochy Marii Skłodowskej-Curie zostały przeniesione do paryskiego Panteonu.

Jędrzej Śniadecki, ur. 1768 w Żninie, zm. 1838 w Wilnie

Absolwent Fakultetu Medycznego Szkoły Głównej Koronnej w Krakowie, po kilkuletnim pobycie we Włoszech i Szkocji 1797-1822 profesor chemii Uniwersytetu Wileńskiego, 1825-1839 kierownik Kliniki Terapeutycznej w Wilnie. Autor pierwszego polskiego podręcznika Lavoisierowskiej chemii "Początki chemii" wydawanego w latach 1800, 1807 oraz 1816/17. Jeden z głównych twórców polskiej terminologii chemicznej. Autor podręcznika fizjologii "Teorya jestestw organicznych" (1804, 1811) oraz pism o treści medycznej, wśród nich "O fizycznem wychowaniu dzieci" (1822). Wielu jego uczniów objęło katedry chemii oraz medycyny na uczelniach polskich i rosyjskich. Uznawany za "ojca chemii polskiej" oraz za najwybitniejszego w Polsce lekarza. Autor pism satyrycznych wykpiwających wady polskiego społeczeństwa.

Wiktor Kemula, ur. 1902 w Ismailu (Besarabia), zm. 1985 w Warszawie

Absolwent Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, studiował u Stanisława Tołłoczki, 1936-41 profesor chemii fizycznej Uniwersytetu we Lwowie, 1945-68 profesor chemii nieorganicznej Uniwersytetu Warszawskiego, 1954-85 twórca i kierownik Zakładu Fizykochemicznych Metod Analitycznych Instytutu Chemii Fizycznej PAN. Od 1950 członek PAU, od 1956 członek PAN, 1955-59 i 1972-74 prezes Polskiego Towarzystwa Chemicznego, 1976-85 prezes honorowy tego Towarzystwa, 1969-71 przewodniczący Działu Chemii Analitycznej Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC), członek honorowy wielu towarzystw chemicznych, 1950-1985 redaktor "Roczników Chemii" (od 1972 "Polish Journal of Chemistry"), 1956-69 "Chemii Analitycznej". Zajmował się fotochemią i spektroskopią. Stworzył w Warszawie polską szkolę polarografii, którą rozwinął w kierunku chromato-polarografii. Autor ponad 400 doniesień naukowych oraz monografii "Spektralna analiza emisyjna" (1956) z Adamem Hulanickim. W latach 1948-70 sześciokrotnie przeredagowywał i unowocześniał podręcznik "Chemia nieorganiczna".

Stanisław Kostanecki, ur. 1860 w Myszakowie k. Zagórowa, zm. 1910 w Würzburgu (Niemcy)

Absolwent Wydziału Chemicznego Uniwersytetu w Berlinie. Główne swe prace dotyczące chemii barwników wykonał w Szwajcarii i jest uważany za jednego z głównych organizatorów szwajcarskiego przemysłu barwnikarskiego. W latach 1886-89 był kierownikiem laboratorium chemii organicznej Szkoły Chemicznej w Miluzie. Od 1890 roku profesorem chemii Uniwersytetu w Bernie. Zajmował się barwnikami roślinnymi, a następnie barwnikami grupy flawonów.

Jan Zawidzki, ur. 1866 we Włukach k. Płocka, zm. 1928 w Warszawie

Absolwent Politechniki w Rydze, doktorat u W. Ostwalda w Lipsku. W latach 1907-1917 profesor chemii Akademii Rolniczej w podlwowskich Dublanach. W 1918-28 kierownik Katedry Chemii Nieorganicznej Politechniki Warszawskiej, 1919-21 Rektor tej uczelni. W 1919 r. jeden z głównych organizatorów wydziałów chemicznych w odrodzonej Polsce, a w 1924-25 kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był jednym z głównych organizatorów Polskiego Towarzystwa Chemicznego, w latach 1919-21 jego wiceprezesem, a w roku 1922 jego prezesem. Zajmował się głównie kinetyką chemiczną, termochemią i historią chemii.

Ignacy Mościcki, ur.1867 w Mierzanowie, zm. 1946 w Versoix (Szwajcaria)

Absolwent chemii Uniwersytetu w Dorpacie. Jako asystent Katedry Fizyki Uniwersytetu we Fryburgu (Szwajcaria) zaprojektował termoelektryczny piec do otrzymywania tlenków azotu bezpośrednio z powietrza, który znalazł praktyczne zastosowanie. W związku z tym projektem opracował szklane kondensatory wytrzymujące wysokie napięcie, powszechnie stosowane przez kilkanaście lat. W 1912 roku został zaproszony przez Senat Politechniki Lwowskiej do zorganizowania Katedry Elektrochemii Technicznej i Chemii Fizykalnej. Na tym stanowisku stał się głównym organizatorem przemysłu azotowego w odrodzonej Polsce, a także Spółki METAN, zalążka przeniesionego w latach 1922-26 do Warszawy do Chemicznego Instytutu Badawczego (dziś Instytut Chemii Przemysłowej im. prof. Ignacego Mościckiego). Jeden z organizatorów, a w 1923 roku prezes Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W latach 1926-39 Ignacy Mościcki był Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej.

Jan Harabaszewski, ur. 1875 w Radomiu, zm. 1943

Absolwent Wydziału Chemii Technicznej Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Nauczyciel chemii w Gimnazjum im. T. Czapskiego w Warszawie, adiunkt Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Twórca metodyki chemii nauczania chemii w szkolnictwie polskim. Jego przewodnim celem było nauczanie chemii poprzez eksperyment uczniowski. Uważał, że chemia jest najlepszą szkołą myślenia indukcyjnego i rozwija osobowość ucznia. Był redaktorem czasopisma dla nauczycieli "Fizyka i Chemia". W 1936 r. wydał dzieło "Dydaktyka chemii". Założyciel, a w latach 1924-26 był pierwszym przewodniczącym Sekcji Dydaktycznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego.

Włodzimierz Kołos, ur. 1928 w Pińsku, zm. 1996 w Warszawie

Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, doktorat na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1961-1966 kierował grupą badawczą w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku, a w 1965 roku stanął na czele Katedry Chemii Teoretycznej Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1969 roku został profesorem zwyczajnym i członkiem Polskiej Akademii Nauk. Obliczenia Kołosa energii dysocjacji cząsteczki wodoru były pierwszym przypadkiem w historii, gdy modelowanie metodami chemii kwantowej przyniosło wyniki znacznie bardziej dokładne niż doświadczenia spektroskopowe. W latach 80-tych intensywnie zajmował się modelowaniem teoretycznym rozpadu beta trytu. Wynikiem tych obliczeń były dane kluczowe dla prób ustalenia masy neutrina elektronowego z badań rozpadu cząsteczkowego trytu.